پرستار كوچولوي نامهــــــربون
بی تو خاموش دل من مثل فانوس شکسته! روبرو شب و سیاهی تقديم مي کنم به تو اين التهاب را اين جمله هاي معترض بي جواب را باور کنيد داغ ترم از دل کوير از یاد برده ام ـ به خداـ طعم آب را حالا تو و ادامه ي دلواپسي من حالا ورق بزن همه ي اين کتاب را تا بنگري چطور دلم شور مي زند تا بنگري نتيجه ي يک انتخاب را بگذار اعتراف کنم صادقانه تر ترديدهاي مبهم پر پيچ و تاب را حتي هجوم وحشي اين واژه ها .. نشد حتي غزل نمي برد اين اضطراب نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد بوی عيدی، بوی توت، بوی كاغذرنگی،
فعل رفتن رو صرف کن
گفتم : رفتم ...رفتی ...رفت
ساکت می شوم ، می خندم ،
ولی خنده ام تلخ می شود
معلم داد می زند : خوب بعد ؟ ادامه بده
و من می گویم : رفت ...رفت ...رفت
رفت و دلم شکست ...غم رو دلم نشست
رفت و شادیم مُرد ...شور و نشاط رو از دلم برد
رفت ...رفت ...رفت
و من می خندم و می گویم :
خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است
کارم از گریه گذشته که به آن می خندم
برای زنده موندنم قشنگ ترین بهانه ای
تو قهوه زارِ چشم تو تموم هستی منه
با بودنت هیچ غمی نیست خلع لباس دشمنه
تو قصة یقین عشق تو خطِ دفتر منی
تو بُهت و ناباوری یام تو شکل باور منی
نازک من باهام بمون جام نذاری تو این قفس
خنجرا لُختن به خدا تنم می یفته از نفس
تو مشق انتظارمو واژه به واژه بنویس
تقسیمِ درده اسم اون جونِ چشات جریمه نیس
چیزی نمونده اُسوة شکنجه و عذاب بشم
سهم من از تو اینه که قطره به قطره آب بشم
نگو که سرفه های من مال جراحت صداس
حقیقت تلخ و بگو دروغگو دشمن خداس
نازک من تُو شونة نجیب شهرای منی
هنوز واسم تقدس زلالِ عاشق شدنی
تویی سکوت هق هقم تو اوج بی ترانگی
تو واژة شکفتنی تندیسِ شاعرانگی
تو مشق انتظارمو واژه به واژه بنویس
تقسیم درده اسم اون جون چشات جریمه نیس
از زندگی شاکی نشو ، نگو صبرت سر اومده
اینو رو پیشونیم نوشتن ، خوشی به من نیومده
نه امیدی ، نه بهاری ، نه از عشقی یادگاری
گفته بودی بر می گردی ، نه که تنهام جا بذاری
حالا تنها و شکسته ، چشم رو دنیا دیگه بسته
تو که رفتی دیگه قلبم ، دل به هیچ یاری نبسته
روزگار وفا نداره ، رسم دنیا رو می دونم
آره دوست دارم بخندم ولی هیچ وقت نمی تونم
غم تو قلبم خونه کرده ، دلمو دیوونه کرده
چین های رو صورت من مثل برگی خشک و زرده
نه امیدی ، نه بهاری ، نه از عشقی یادگاری
گفته بودی بر می گردی ، نه که تنهام جا بذاری
حالا تنها و شکسته ، چشم رو دنیا دیگه بسته
تو که رفتی دیگه قلبم ، دل به هیچ یاری نبسته
جای خالی تو هر شب؛کتاب حرفامو بسته
رفتی و اسم قشنگت مونده رو ديوار کوچه
غبار غصه گرفته؛سينه ی تب دار کوچه
عاقبت يک شب تاريک غزل رفتنو خوندی
منو با چشمای ابری ميون دريا نشوندی
بين دستای من وتو ديوار فاصله مونده
به گمونم راز مارو يه کسی بی صدا خونده!
واسه ی اين دل تنها سخته شبهای جدايی
سخته با چشمای بسته گذر از روز طلايی!
بی کسی پشت سرم
نمی تونم که بمونم
باید از تو بگذرم
دارم از نفس میفتم
تو هجوم سایه ها
کاشکی بشکنه دوباره
بغض این گلایه ها
اون که میشکنه تو چشمای تو تصویر منه
گم شدن تو این شب برهنه تقدیر منه
نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد،
گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یکریز و پی در پی
دم گرم و چموش خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،
بدین سان بشکند در من،
سکوت مرگبارم را.........
دکتر علی شریعتی

بوی تند ماهیدودی وسط سفرهی نو،
بوی یاس جانماز ترمهی مادربزرگ،
با اينا زمستونو سر میکنم،
با اينا خستهگیمو در میکنم!
شادی شکستن قلک پول،
وحشت کم شدن سکهی عیدی از شمردن زیاد،
بوی اسکناس تانخوردهی لای کتاب،
با اينا زمستونو سر میکنم،
با اينا خستهگیمو در میکنم!
فکر قاشق زدن یه دختر چادرسيا،
شوق یک خيز بلند از روی بتههای نور،
برق کفش جفشده تو گنجهها،
با اينا زمستونو سر میکنم،
با اينا خستهگیمو در میکنم!
عشق یک ستاره ساختن با دولک،
ترس ناتموم گذاشتن جریمههای عید مدرسه،
بوی گل محمدی كه خشک شده لای کتاب،
با اينا زمستونو سر میکنم،
با اينا خستهگیمو در میکنم!
بوی باغچه، بوی حوض، عطر خوب نذری،
توی جوی لاجوردی هوس یه آبتنی،
با اينا زمستونو سر میکنم،
با اينا خستهگیمو در میکنم!
| Design By : Night Skin |




